Andaina por Caldelas

Moitas gracias a os 28 que fumos de rota: os nenos, os de Vigo, os de Luemares, os do Castro, ... A verdade non pensabamos que nos foramos apuntar tantos, e iso que houbo algunha baixa de última hora.

Motas gracias a Dori polas fotos, que si queredes conseguir, só tedes que enviar un mail a festivalpontelouco@hotmail.com ou a cctcaldelas@comarcasdegalicia.com, e xa volas enviamos. Xa iremos colgando máis fotos.

O camiño foi ben, a algún fíxoselle longo, e como avisamos había bastante auga, pero creo que quedamos todos contentos.

Como podedes ver os de Lumeares teñen previsto unha rota para 17 de maio, xa vos iremos informando do traxecto e demais. Nos tamén pensamos en facer unha en agosto polo bidueiral, en principio témola pensada para o 23, pero aínda queda moito.

HOY NO ME PUEDO LEVANTAR...

Para todos aquellos que empezáis hoy a chollar de nuevo, o mañana más tardar, que sepáis que no estáis solos. Hemos sido muchos los que después de la resaca de la andaina, las salidas nocturnas,el frío y las guerras de bolas de nieve, hemos quedado para el arrastre. Pero la vida es así de dura "e non queda outra".Solo queda pensar que cada vez queda menos para las próximas vacaciones o sea que animarse ...

Andaina por Caldelas IV

Este é o texto do folleto que preparou a Dori dende o Centro Comarcal. A todos os que vaiades á rota vaisevos dar unha copia, pero se non podedes asistir e queredelo ter, podedelo pedir alí ou por mail

Dende Castro Caldelas dirixímonos ó barrio do Toural deixando á dereita a casa do Concello e subindo por unhas escaleiras entre casas con galerías ata a parte mais alta do pobo, rodeamos o recinto feiral deixándoo á nosa dereita e pasando o bar Toural vemos o indicador de San Xoan de Camba cara onde nos diriximos, outro cartel nos avisa onde teremos que desviarnos da pista para chegar á igrexa do antigo mosteiro. Pasamos ó seu lado e seguimos o camiño que baixa xunto ó camposanto.

Á dereita do camiño podemos observar un exemplar de Acivro e máis adiante unha granxa ó pe da C-536, aquí xiramos á dereita avanzando paralelos á estrada por unha elevada. Chegamos a un cruce onde tomaremos o camiño da esquerda para atopamos co río Edo.

Debémolo cruzar, no verán é moi doado xa que pasa case seco por esta zona. (En caso de que vaia moi alto retrocederemos para cruzar pola ponte da C-536.)

Seguimos rectos polo camiño onde poida que nos atopemos unha zona enlamada, para rodeala temos a posibilidade de ir por unhas fincas paralelas ó camiño e así chegamos a outro cruce de camiños mais ancho, tomamos á dereita e camiñando uns minutos por un sendeiro estreitiño atopamos a Fonte de Piñeira fonte de augas mediciñais sulfurosas e amónicas de baixa concentración (fixarse na inscrición que nos indica o ano da súa construcción 1867...).

Retrocederemos ata o último cruce pasado e agora seguimos á dereita cara o pobo de Piñeira, deixándoo cara atrás de camiño ó Burgo. Dende aquí e seguindo o “camiño real” tiramos cara Vilamaior, pasando cerca de San Pedro e enlazando coa estrada que se fixo aproveitando o trazado da Vía Nova (vía romana XVIII, ou de Antonino).

Por detrás da igrexa de Vilamaior seguimos este camiño de orixe romano pero no primeiro desvío torcemos á esquerda ata a Veiga de Sas onde nos acercaremos a ver uns petróglifos conservados en dúas rochas ó pé dunha columna do tendido eléctrico.

Cruzando a estrada C-536 imos agora ata ós Casares e dende alí a Casasoá para subir cara Basteiros, pobo no que xa hai tempo non vive ningún veciño. Teremos que seguir un pequeno tramo por unha pista ata desviarnos agora xa en baixada cara o río de Sas e seguilo á súa veira ata chegar á área recreativa da Ponte das Táboas. Neste tramo xa vemos restos de dous muíños, un deles aínda conserva no seu interior a pedra de moer. Na área recreativa enlazamos coa ruta dos muíños propiamente dita.

RUTA DOS MUIÑOS: O primeiro tramo desta ruta é un sendeiro pola ribeira do Río Edo ou río de Caldelas.A dificultade do camiño (ata chegar á estrada) é moi baixa, sendo ideal para nenos e para xente de idade avanzada.
1º Muiño:"MUIÑO DO RIZO". Aparece á nosa dereita e está oculto pola vexetación. Presenta un estado ruinoso.
2º Muiño:"MUIÑO DO VAO". Aparece á nosa esquerda e podemos acercarnos ata el cruzando una pequena ponte de pedra, pero a nosa ruta continúa polo lado dereito onde tamén podemos observar"A CASA DO MUIÑEIRO".
Variante: ó cruzar a ponte á dereita e cara arriba podemos tomar un camiño que sube ata o cruce de Alais e de alí pasamos directamente a Castro Caldelas polo barrio de Trascastro (ás veces a maleza é demasiado alta e non se pode seguir este tramo).Seguindo pola nosa ruta podemos observar á dereita unha ROCHA BRANCA DE CUARZO.
3º Muiño:"MUIÑO DA PONTE". Antes de chegar vemos con claridade a presa e a canle que conducen a auga do río ata o muíño na marxe esquerda. Para pasar por diante del temos que sair á estrada que ven de Alais, cruzar o río e seguila cara arriba facendo un zigzag dobre pola mesma estrada ata enlazar cunha pista de terra á dereita. Seguirémola subindo ata atopar un desvío á esquerda do sendeiro que entre carballos e castiñeiros ascende con pendente pronunciada a Castro Caldelas.

Chegamos ó pobo saíndo directamente á estrada de Monforte case á altura da Praza do Prado, pero tamén poderíamos subir ó Cima da Vila por un camiño alternativo:
Ó chegar á estrada de Monforte tomamos á dereita, e un pouco mais abaixo cruzámola, onde rematan as casas vemos un sendeiro que sube moi empinado directamente ó Cima da Vila, o camiño está marcado con estacas e cordas brancas e rodea totalmente o cemiterio (tamén se pode entrar nel para disfrutar das vistas dende o campanario da Igrexa de Santa Isabel) despois seguimos o camiño para rematar a ruta polas rúas do casco antigo en torno ó Castelo dos Condes de Lemos.

CARLOS FURAKAO: DESPIDO (Musical) PROCEDENTE ???????

Acaba de chegarme un correo de Furakao no que conta que a el e a outros cantos participantes do concurso de maquetas acábanos de expulsar por "SOLISTAS" (sic). Entrade no seu myspace e lede o artigo no que o conta, non ten desperdicio (http://www.myspace.com/furakao)

MACACO: EL MONO LOCO. BOAS NOVAS

EMITIENDO PARA TODA LA GALAXIA...
Boas Novas para todos os seguidores de Macaco, según declaración súas na Web oficial xa esá preparando novo disco.
Seguiremos informando.


"Muchas gracias a tod@s por apoyarme en esta gira de dos años de Ingravitto.Volveré a la carretera en Septembre de 2008 con nuevo disco y nuevo espectáculo
Nos vemos por los caminos.Salud y fuerza para todos.
DANI MACACO"

Andaina por Caldelas III

Recordarvos que o venres 21 deste mas de marzo realizaremos unha andaina. Como xa dixemos en anteriores ocasións o recorrido parte do Castro polo Toural en dirección a Camba. De alí baixamos ata a Fonte de Piñeira, para o que teremos que cruzar o Río Caldelas. Logo subiremos ata o pobo abandonado de Piñeira e posteriormente ó Burgo.
O seguinte camiño será parte da Vía Nova, que nos levará ata Vilamaior, onde torceremos en dirección Casares, e pasaremos o lado duns petroglifos. Continuaremos por Casasoá, e outro pobo abandonado: Basteiros. Logo baixaremos ó Río, que seguiremos durante un bo treito, pasaremos pola Área recreativa do Ponte das Táboas, e Chagaremos ata o Muíño da Ponte, onde comezaremos a subida ó Castro para chegar polos canellos.

Recomendacións:
Levar calzado impermeable e cómodo, e roupa axeitada.
Levar comida e bebida para o recorrido.
Avisar á organización da túa paticipación. Pódelo facer no mail cctcaldelas@comarcasdegalicia.com ou por telefono no 988 204630.

A distancia son aproximadamente 15,6 Km. de un nivel medio-baixo.

Seguiremos informando

Pedro Pubill Calaf, máis coñecido polo seu nome artístico, Peret, é un cantante, guitarrista e compositor español de etnia xitana, quizá a figura máis representativa da rumba catalá, e o maestro de moitos artistas como Kiko Veneno,Ojos de Brujo, La Trova Kung-Fú, Muchachito Bombo Infierno, Macaco etc...

É famoso pola súa forma de tocar a guitarra, coñecido como o ventilador, grazas á cal, aparte do uso das cordas do instrumento, emprega a caixa de resonancia como instrumento de percusión, e tamén pola súa habilidade case de malabarista á hora de virar a guitarra sobre si mesma nun aceleradísimo movemento de 360 graos.

¿Porqué unha entrada hoxe sobre Peret sen vir a conto?, pois porque este home con setenta e tres anos de idade levanos dando, a todos os pontelouqueir@s, moitos dias e festas gloriosas, e podiamos decir que un oitenta por cen da organización do Ponte Louco e fan de este gran artista.

No seu último traballo "Que levante el dedo", temos a un Peret moito máis reposado e maduro pero tamén unhas letras moito máis traballadas e irónicas. Recomendo que o escoitedes porque é sensacional. Gracias Peret.

Radio La Colifata

Radio La Colifata é unha emisora bonaerense que ten a peculiaridade de retransmitir dende o Hospital Psiquiátrico Borda, e estar dirixida polos internos dese hospital.

¿Qué significa Colifata?
Colifata é un dos moitos nomes que se lle da na Arxentina á loucura, eso sí cun matiz especial, é como cando nos pobos dicimos que alguén é “bueno” ou “bueniño”, para referirnos ao seu estado mental, como din eles é un “loco querible”.

Primeiro foi unha simple retransmisión das conversas dos internos a que logo foron engadíndose corresponsais, pero continúa co seu xeito de facer as cousas: cada sábado todos os que queiran falar anótanse no taboleiro e Alfredo Oliveira vaille dando paso. Este define así a Colifata “Cada sábado es un ritual en donde los internos construyen el espacio. Eso tiene un correlato en la psiquis de cada uno, porque es algo que construyen ellos. Y ése es nuestro laburo como profesionales, queremos rescatar el hecho de que ellos hablen en nombre propio desde la alegría y la creatividad. Y lo que a ellos les entusiasma es que en los oyentes hay una respuesta increíble” (nótase que é arxentino ¿non?).

Este sería un proxecto máis senón fora porque levan xa 17 anos, porque no ano 2002 a xente de Radio Changó (Manu Chao, Che Sudaka, Costo rico, Alcohol Fino, Des+Karadas, ...) gravaron un disco homenaxe que vos recomendo; e agora os de Aquarius, sorpréndennos unha vez máis converténdoos en protagonistas do seu último anuncio.

¿E que ten que ver esto co Ponte Louco?

1º Nos estamos, ou estamos en vías de poñernos, loucos e usamos.
2º Algúns deses músicos, concretamente Che Sudaka, actuaron nese disco e no Ponte Louco, e dito sexa de paso, foi ese recopilatorio o xeito de que moitos coñecésemos a este grupo italo-arxentino-colombiano. Por certo, recoméndovos o último disco deles, Mirando el mundo al revés, nada que ver con esa arroutada que foi o Alerta Bihotza.

Emitindo dende o Hospital Borda, Radio La Colifata

BASTA

Ante situaciones como la que vivimos hoy, desde este blog no podemos dejar de gritar: BASTA!

Hace unos meses, con motivo de otra dramática muerte, entonamos el grito de MÁS MUERTES NO. Creo que no me equivoco si hoy vuelvo a entonar este grito en nombre de todos los "ALTAZORES", de todos los que hacemos posible este blog, de todos los que trabajamos por el Ponte Louco y por otras actividades culturales y/o festivas. BASTA, que nos dejen vivir en paz a los que creemos en la democracia.
Nuestro apoyo a todos los que hoy sufren por esta muerte y también a todos los que luchan para que podamos vivir pacíficamente.

Hace bastantes años, cuando era una joven y “con dudas” y estudiaba en Santiago, tuve mi primer contacto con el mundo de los sordos. Mi amiga Virginia y yo nos matriculamos en un curso y uno de los seminarios se dedicaba a la educación con este colectivo. No sé explicaros por qué, pero el mundo de los sordos siempre me había atraído. De regreso a casa, Virginia y yo discutimos qué era preferible: ser ciego o ser sordo. Ella decía que lo segundo, yo defendía ardientemente que lo primero. Según ella, ser ciego es terrible pues no puedes ver a los que amas, no puedes conducir, no tienes independencia, etc… Yo, sin negar lo terrible que puede ser carecer del sentido de la vista, le decía que me parecía mucho peor ser sordo por el aislamiento, por la imposibilidad de aprehender (ojo, no aprender) el mundo, de asimilarlo y, sobre todo, por la imposibilidad de comunicarse con los demás. Recuerdo perfectamente al chico que nos dio el curso. Era sordo. Él nos transmitió la angustia de estas personas que se ven obligadas a vivir en un mundo que no está pensado para ellos, que no está adaptado a sus necesidades.

Los sordos sólo se comunican en principio entre ellos porque, desgraciadamente, los demás no conocemos su lengua. Además, la conformación del mundo y el lenguaje están íntimamente relacionados (¿qué es primero: Lenguaje o pensamiento? ¿Puede haber lo uno sin lo otro?). Esta cuestión daría para un largo e interesante debate, pero no es este el sitio. Los sordos (que no sordomudos) no entienden nuestro mundo cuando son niños porque éste se percibe en su mayor parte por el oído, por las palabras, por la lengua… Los sordos, en principio, no pueden aprender a hablar porque no escuchan y, por tanto, no saben imitar los sonidos que emitimos. La mayoría de los sordos no tienen ningún problema en su aparato fonador, pero no saben utilizarlo porque no pueden regularlo (imaginaos cómo puede ser intentar aprender a pronunciar en inglés o en alemán sin haber oído nunca esa lengua). Además, la estructura y funcionamiento de la lengua oral les es totalmente desconocida. Esto no quiere decir que, con el tiempo y sobre todo cuando el niño ya domina la lengua de signos (LSE a partir de ahora), no pueda aprender hablar. Creo que debemos y tenemos que entender que la lengua “natural” de las personas que no oyen debe estar basada en lo visual: la lengua de signos (española en nuestro caso).

El caso es que yo tengo la suerte de trabajar desde el año pasado con dos alumnas sordas. Tengo la suerte también de estar en una comunidad en la que se ha dotado a los centros (aparte de otras cosas, unas mejores que otras) de ILSE (intérprete de lengua de signos española) siempre que haya alumnos que lo precisen. ¿Es esto Jauja? No. Una ILSE no puede atender las 30 horas lectivas de dos niñas que están en niveles diferentes (esto también es otra cuestión que generaría un largo debate). Os estaréis preguntando, quizás, por qué me siento afortunada. Bien, pues me siento así porque gracias a S. y A. me he metido de lleno en su mundo, he empezado a estudiar LSE (ya es el 2º curso que hago), he sido capaz de dar alguna clase en lengua de signos (eso sí, sencillita eh) y he podido consolar a S. un día que lloraba porque un compañero le había reñido y ella no entendía bien por qué. Gracias a eso, cuando voy por el instituto, puedo soltarle una chorrada a dos niñas que, de otro modo, sólo se podrían comunicar con su intérprete y un par de amiguinas que se defienden signando. Estoy encantada, estoy incluso un poco pesada con este tema, pero me apasiona y quiero transmitiros a todos esa pasión. Quiero que sepáis lo importante que es que las barreras arquitectónicas (y esto es metafórico, claro) desaparezcan para TODOS. No puede haber minusvalías de primera y de segunda. Hoy los sordos no están integrados en la sociedad y de nosotros depende que eso cambie. El otro día un compañero del curso me comentó que, sólo en Cáceres, hay unos 800 sordos “oficiales”. Yo pienso: 800 personas aisladas, 800 personas que note pueden pedir la hora, que no te pueden explicar qué les pasa, que…

PD: llevo una semana con laringitis y sin poder articular palabra (un sufrimiento, chico), así que he perseguido continuamente a S. y a la intérprete para poder "signar" con ellas. S. me contó que estaba leyendo un libro, pero que no le había gustado mucho, que a ella le gustaban los de "amor"; así que yo le recomendé uno. Luego le conté que estaba enferma y no podía hablar y ella se rió de mí (no se corta nada, un día me llamó presumida por toda la jeta) . Me dijo también que le gustaba que signase con ella por los pasillos y a mí... se me cayó la baba.

LA SOLEDAD.

Este fin de semana he podido saldar una de mis numerosas cuentas pendientes con los estrenos de cartelera más o menos recientes. La soledad llevaba algunos meses en cartelera y, desaparecida de las carteleras de algunas ciudades, ha vuelto a reaparecer al calor del galardón obtenido en los Goya 2008 (premio a la mejor película).

¿Qué decir sobre esta gran película? Si tuviera que resumir mi sensación ante ella diría que he sentido las mismas sensaciones que tengo cuando estoy contemplando o he contemplado, más bien, una obra mayor. Y creo que ésta película es una gran obra.

El discurso narrativo austero, pero sólido, junto con una apuesta arriesgada en lo estético (los planos que presentan dobles escenas, crean una percepción del espacio a veces turbadora), así como la acertada elección de los actores y, por supuesto, el guión preciso como soporte al desarrollo argumental y discursivo, hacen de esta película un magnífico ejemplo de cine moderno, pero heredero a su vez de algunos clásicos europeos (Bergman o Erice).

Emociones escondidas, explicitadas en algunas secuencias, tensiones humanas resultantes de las relaciones (de pareja o familiares) construyen un relato intenso de lo humano. Todo ello dentro de una narración de acontecimientos totalmente cotidianos.

Uno de los aciertos más evidentes de esta película es, en mi opinión, la descripción de los personajes: su aparente normalidad esconde, empero, un retrato milimétrico de las diferentes personalidades de esta historia. Por otra parte, resulta magistral la exposición de las tensiones personales y familiares a lo largo de la cinta. Unas tensiones que se ven afectadas por acontecimientos repentinos que condicionan las relaciones anteriores y que las vuelven a moldear.

Gran cine, sin lugar a dudas. Aunque sea tópico, cine con mayúsculas. En cualquier caso es una película que, en general, no os dejará indiferentes.

Roge.

Concurso fotografico da Ribeira Sacra

A asociación Amigos da Ribeira Sacra convocou o seu cuarto concurso fotografico.

Os participantes terán que presentar unha serie de catro fotos (que poderan facelo por mail: xestor@culturalsacra.org), e as tres primeiras clasificadas recibirán premios de 2.000€, 1.000€ e 500€; respetivamente.

Os materiais deberán ser entregados entre os días 1 e 14 de abril.

Para máis info: www.culturalsacra.org. Aquí poderedes atopar as bases.

Por certo as fotos son as tres primeiras clasificadas do ano pasado.

¿CHIQUILICUATRE EN EUROVISIÓN? ¿CUTTLAS FAN? ¿LO TRAEMOS AL PONTELOUCO?

Se está convirtiendo en todo un fenómeno, lo bailan hasta en la China. ¿Os parece buena idea traerlo al Pontelouco y que el Cuttlas lea el pregón????

Camiseta e debuxo do Cartel

Pois si queridos amigos xa temos as camisetas, que as podedes mercar no Luar, no Cantro comarcal ou coma sempre falando con calquera de nos. Quedaron ben ¿non?, ¡Ah! e para as rapazas hainas coa espalda en mariposa, pero, claro, eso máis cara o verán.

E tamén temos debuxo, que primeiro ía ser para facer un novo modelo de camisetas, pero o final decidimos que sexa o debuxo do cartel. Fíxoo José, o rapaz máis novo dos do Parador de San Xulián. Moitas gracias, e xa te compensaremos.

SOBRE A ANDAINA POLO BIDUEIRAL DE MONTEDERRAMO

Ruta de pouco máis de 27´5 km. que ten en Montederramo o seu punto de inicio e fin.O seu percorrido permite ó visitante adentrarse no "Bidueiral", fraga de bidueiros (Betula Alba) máis meridional de Europa. O contraste de cores que ofrecen as follas dos bidueiros, o verde e vermello dos acibos, a cor prata dos liquenes, e demáis tonalidades que adquire esta espesa manta de vida, provoca un espectáculo natural que dificilmente encontrará noutros lugares.

Este ano o Concello de Montederramo organiza unha andaina o 19 de Abril, sendo esta unha oportunidade única para coñecer este paraxe que forma parte da Rede Natura 2000.

E solo nos queda decir: ¡VIVA O BIDUEIRAL!

PRIMEIRO OSCAR PARA UN ACTOR ESPAÑOL

Lo había ganado todo, y el Oscar tampoco se resistió. Javier Bardem logró convertirse en el primer actor español en ganar un Oscar gracias a su interpretación de Anton Chigurh en "No country for old men". Bardem subió visiblemente emocionado al escenario y dedicó el premio a sus compañeros, a los Coen y en castellano dedicó el Oscar a su madre, "a tus abuelos, a tus padres, a los cómicos de España que han traido la dignidad y el orgullo a nuestra profesión". Pilar Bardem no pudo reprimirse y lloró ante las palabras de su hijo.
Bardem hizo historia, al igual que la francesa Marion Cotillard que se acabó imponiendo sobre su rival Julie Christie en la categoría de mejor actriz. Cotillard se convierte en la segunda actriz en lograr este Oscar por un papel interpretado en una lengua diferente a la inglesa, 48 años después de que lo lograra Sophia Loren por "La ciociara" (1960).
Daniel Day - Lewis no rompió ningún pronóstico y logró llevarse a casa su segundo Oscar. Mientras, la reñida categoría de actriz secundaria tuvo como vencedora final a la también británica Tilda Swinton, que no se esperaba que fuera a ser premiada, teniendo en cuenta además que era su primera nominación. Blanchett, finalmente, no obtuvo ninguno de los dos premios a los que aspiraba y los premios de veteranía a Holbrook y Dee se hubieron de canjear sólo con la nominación.

(INFORMACION EL PAIS)

Ponte Louco polo mundo adiante III

Aí atras puxemos dúas entras sobre ambos viaxes de dous "pontelouqueiros" a Paris. A idea era ter unhas fotos de xente coa camiseta do PL. E claro aquí está o "pontelouqueiro" máis internacional que temos: o Lois, que agora anda por Vietnam. Na primeira foto está no Templo do Emperador Hue.

Na segunda, fai a clasica viaxe nun ciclo, e aprobeitar o tempo para ler.

E como viaxan pouco, nesta última foto podedes ver unha das súas grandes afecións: viaxar, aquí estaban en Laos.

Por certo, non sei se vos destes conta, pero aquí a dereita hai un lugar no que pon Lois e Sabela, que son el e a súa moza, na que nos contan as súas viaxes xuntos por unha chea de países.

Andaina por Caldelas II

A pasada fin de semana estiven falando cos de Lumeares para ver como facíamos con ámbalas rotas que temos pensado facer. Despois de barallar varias opcións o que decidimos foi a que nos propuxeramos queda para o venres 21 de marzo, venres santo, e a que organizan a asociación de Lumeares queda (en principio) para o sábado 17 de maio, día das letras galegas, sen unha rota determinada (seguiremos informando). Entón parece que a rota pola que nos decidimos é a seguinte: O Castro, Camba, Fonte de Piñeira, Piñeira (aldea), O Burgo, Vía Nova, Vilamaior, A veiga (os petroglifos), Casares, Casasoá, Basteiros, Piscina, Os muíños e finalmente O Castro. Despois, como xa explicaramos imos comer á carballeira da Devesa, cada quen o que crea conveniente. Son aproximadamente 15,6 Km. de un nivel medio-baixo (só é de dificultade mencionable a subida dos canellos pola que chegaremos ó Castro).

Recordarvos que non é obrigatorio apuntarse, pero si recomendable para que poidamos saber con canta xente temos que contar ou esperar por alguén. Para apuntarse chamar ao Centro Comarcal: 988204630 ou enviarlle un mail á cctcaldelas@comarcasdegalicia.com

Seguiremos informando.

CHOVE NA DEHESA

Vaia ano que levamos! Que non chova no sur non é moita novidade, pero que non o faga en Galicia...

Hoxe chove na dehesa. A verdade é que, a pesar da pouca auga caida, todo está verde e as flores xa empezan a saír. Os almendros xa floreceron. Dentro de nada o Jerte estará completamente blanco, cheo de folerpas de flores de cerdeira.

Espero que mañá tamén chova por aí.

OTRO ABRAZO DE EDUARDO GALEANO.

Un hombre del pueblo de Negua, en la costa de Colombia, pudo subir al alto cielo.

A la vuelta, contó. Dijo que había contemplado, desde allá arriba, la vida humana. Y dijo que somos un mar de fueguitos.

-El mundo es eso -reveló- Un montón de gente, un mar de fueguitos.

Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás. No hay dos fuegos iguales. Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores. Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas. Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende.

EL LIBRO DE LOS ABRAZOS: EDUARDO GALEANO

Este é un dos meus libros favoritos. Dende que o descubrín, regálollo a xente moi especial.

Diredes que son unha horteira (seguro que non andades desencamiñados), pero hoxe decidín regalarlles ós meus alumnos dous dos "abrazos" que hai neste libro e unha flor (así tamén os axudo á súa anhelada excursión de fin de curso). Eles, moi cucos e pelotas (con bó rollito, eh), pintaron unha flor na pizarra e dedicáronma argumentando que non tiñan cuartos para mercala (xa sabedes, o aforro é importante).

Só vos vou dicir o "abrazo" co que se abre o libro e que foi un dos elexidos para o regalo (espero despertar en vós a curiosidade).

RECORDAR: del latín re-cordis, volver a pasar por el corazón.

Eu díxenlles que os vou recordar a miudo (este ano rematan).

Ós que estades lonxe de min tamén vos RECORDO sempre.

Almanaque de Actividades

Unha das propostas que tiñamos en mente era darlle espacio neste blog a outras actividades de interese que se realicen na zona para que poida existir un lugar en común e que desas iniciativas de interese que se realizan pola comarca non pasen desapercividas. Para elo estámonos poñendo en contacto con diferentes axente (Xestreu, Asoc. de Lumeares, O Rubio, Fundación Comarcal, ...) e así crear unha especie de almanaque no que se poidan ver coa maior antelación todas as actividades propostas.
Se nos queres facer algunha proposta recorda que podes deixar unha mensaxe neste blog ou enviarnos un mail.

JUNO

Este fin de semana, después de disfrutar de la primavera extremeña y portuguesa (Monsanto: pueblo maravilloso, si tenéis portunidad, visitadlo. Está muy cerquita de la frontera norte con Cáceres), nos fuimos al cine. No sabíamos muy bien qué era lo que nos apetecía y al final nos decidimos por esta comedia. La comedia no es de mis géneros favoritos, pero esta hablaba de adolescentes, aunque de una adolescente especial, no de las típicas de películas americanas.

En el díptco que nos dieron en el cine decía: ROMPIENDO MOLDES. Diablo Cody, "blogueera" y "stripper" antes de ser guionista, estrena JUNO, una comedia atípica sobre el embarazao adolescente. Y os aseguro que, bajo mi humilde punto de vista, sí rompe moldes y sí es una comedia atípica.

Juno está dirigida por Jason Reitman y protagonizada por Ellen Page (Juno), Michael Cera (Bleeker, el "panoli" que deja a la chica embarazada), Jennifer Garner (Vanessa), Jason Bateman (Mark), Allison Janey (madrastra atípica, confidente y defensora de su hijastra), J.K. Simmons (Padre, atípico también, sobre todo teniendo en cuenta que había sido militar) y Olivia Thirlby (Leah).

Creo que ha conseguido cuatro nominaciones a los Oscar (película, director, actriz principal y guión original) (no es que para mí las nominaciones a los Oscar digan mucho..., pero en este caso coincido) y tres a los Globos de Oro (película, actriz y guión). No le han dado ningún Globo, pero yo he pasado un rato genial viéndola.

O Folión de manzaneda declarado Festa de Interes Turístico

O Entroido do concello de Manzaneda foi declarado Festa de Interese Turístico de Galicia polo Consello da Xunta.
¿E que ten que ver que ver esto co Ponte Louco?
Como podedes ver na foto, no ano 2002, o folión saíu por primeira vez da súa rota tradicional, para vir a poñerse louco ao Castro. Foi o primeiro pasarrúas que fixemos, e quedounos moi bo gusto de boca, e dende aquela sempre trouxemos varios grupo para animar a tarde, eso si ningún tan especial coma este.

O PONTELOUCO POLO MUNDIÑO ADIANTE II OU O REPORTEIRO DESAPARECIDO.

É par min un pracer comunicar que o noso reporteiro desaparecido, jotapuntoelepunto, xa apareceu e xa nos enviou a crónica da súa viaxe. Aquí vai:

Crónica: Enviado Especial. Martes 29 de Xaneiro.
Nada máis chegar a París comuniquei a miña presencia na cidade ó departamento de relacións públicas do palacio de Versalles para que soubese da miña estancia na capital. Dous días despois sobre as 12 da mañá e cando me atopaba subindo a escaleira mecánica do “Centre Pompidou”, recibín unha chamada na cal se me informaba de que dada a proximidade do enlace matrimonial e para evitar todo tipo de especulacións sobre a miña presencia, ía ser imposible que esa cita tivese lugar en Versalles. A opción que se me daba era que o encontro tivese lugar nunha das moitas visitas que “Carla” ten por costume facer ás céntricas “Galerías Lafayette”. Por suposto que non puxen ningún tipo de reparo.

Alí me presentei en plenas galerías rodeado da “haute couture” a carón das firmas máis importantes; Gabrielle Chanel, Christian La-Croix, Pierre Cardín e un sinfín deles máis dos que non me lembro. A conversa tivo lugar mentres “Carla” se provaba un estupendo collar de Cartier que luciría 24 horas despois no seu enlace matrimonial con Sarkosy. A conversa foi breve pero grazas o meu intérprete Sergio Muñíz, puiden contarlle que era iso do “Ppuntoelepunto”. Sorpresa a miña cando me recoñecía que tiña algúns discos (baixados do emule, iso sí) de la Lamatumbá e dos mismísimos Cuchufellos, e que tamén coñecía o noso castelo porque estivera mirando hai anos a posibilidade de comprarllo á Duquesa de Alba. Finalmente comprometeuse( se o seu matrimonio chega ata alí e Cécilia non volve) a facer todo o posible por promocionar o Pontelouco nos seus próximos concertos mundiais. Finalmente pedinlle que se puxera a camiseta do pontelouco, algo que non fixo para non saltarse o protocolo. O que sí fixo foi quitarse as gafas, momento que aproveitou o meu fotógrafo Muñiz para sacar esta foto que comparto con vós.

O PONTELOUCO POLO MUNDIÑO ADIANTE.

Este entroido algúns dos que axudamos no Ponte Louco non pudemos coller vacacións e tivemos que ir de viaxe promocional polo mundiño adiante. Esta vez o lugar elxido era "París de La France" (por aquilo de que está moi de moda polos líos amorosos do seu presidente). A sorte quixo que os reporteiros elexidos fosen "Jotapuntoelepunto" (tamén coñecido como Milucho) e "Epuntoopunto" (sen outros datos). Os pobres quedaron sen vacacións e sin cartos no peto, pero fixeron a súa labor como puderon (a pesar dos contratempos, que os houbo). Jotapunto tiña encomendada a misión de falar con Carla (Bruni, por suposto) e contarlle que era eso do "Ppuntoelepunto", como ela se dedica (¿ba?) a iso da música supuxemos que nos faría caso. Un problema de conexión entre ambos reporteiros impide que vos conte con máis detalle cómo foi exactamente o encontro. Así que: JL, MANIFÉSTATE E CÓNTANOS CÓMO CHE FOI. A reporteira feminina tiña que entrevistarse nin máis nin menos que co mesmiño Sarkosy. Il foi un perfecto Monsieur e, cando foi informado de todo, exclamou: Oh, la la, c´est une idee magnifique; très bien, trés bien (ou algo así). O caso é que quedou en ter colgado durante todo o mes de xullo un cartel promocional do noso festival nin máis nin menos que na torre Eiffel (de arribiña a abaixo, que non é moco de pavo). Xusto no momento en que firmabamos o pacto a cámara de fotos quedou sen batería, pero, para mostra un botón: o pin do pontelouco (que se ve mal, xa o sei) o pé da Torre.
Tan contento quedou este home que nos cedeu un cohe da súa colección privada (un tipo Starky y Hutch) para que nos movésemos o resto do día e fósemos visitar ó noso segundo "home": Quasimodo...

Sí, sí, xa sei que moitos estaredes decindo agora iso de: "¡pero si está morto!". Pois non, non é verdade. Recibiunos aquí, na súa casa (preciosa, por certo) e dixo que se retirara do mundanal ruido porque, dende que a xente descubrira que era fermoso por dentro, non o deixaban vivir. Díxonos iso de : Photos non s´il vous plaît! E nós respetámolo.
A il tamén lle pareceu unha idea fermosa e confesounos que no castelo do Castro, onde celebramos o festival, TEN UN AMIGO!!!!!!!!!!!! Alucinante, debe ser algunha pantasma dos pasadizos, non sei. O caso é que il tamén se fará eco de que o 2 de agosto do 2008 en Castro Caldelas (Ourense) celebrarase de novo o festival Ponte Louco. A súa idea é vestir as famosas gárgolas de Notre Dame con todos os modelos de camisetas que fagamos.
E isto é todo pola miña banda. Jotapuntoelepunto: espero as túas fotos e comentarios. E a TODOS OS AMANTES DO FESTIVAL DECÍMOSLLE: se ides polo mundo adiante facede o mesmo ca nós: PROMOCIONADE O FESTIVAL, FACEIVOS FOTOS COAS CAMISETAS, PINS OU CHISQUEIROS DO FESTIVAL E CREAREMOS UNA NOVA SECCIÓN: O PONTELOUCO POLO MUNDO (enviade todo ó correo do festival).

NO CASTRO AINDA QUEDA ENTROIDO

Na outra entrada que puxeramos sobre o entroido, Pili deixounos un comentario un tanto melancólico, pois ela, que é unha gran amante do seu pobo, sentía que esta tradición se podese perder.
A nosa amiga e lectora vive o día a día no Castro e sabe bastante millor ca min cómo están as cousas no pobo. Decíanos que agora os compadres e as comadres fanse no colexio (unha grande labor, penso eu, dos mestres; que velen porque non se perda a tradición: NORABOA).
E como "para mostra un botón", Pili mandounos estas tres fotos do entroido no colexio no que moitos estudamos. Eu creo recoñecer na primeira foto a Xoaquina (a "profa") agochada detrás dun compadre á esquerda; recoñezo tamén a Manolita (unha nena que vive nas laguiñas), creo que tamén está Benazir (filla da Susi do Tadeo). Na segunda só recoñezo a Víctor (o da gasoliñeira) á esquerda. A última foto é de tres guapas mozas de 2º da ESO: Noelia (carnicería) e Laura (Laurita patata frita: un bico), non sei o nome da outra nena.

Pediríalle a xente do Castro que lea esto que me axude cos nomes dos demás nenos.

Para acabar coa sección da "terra" quero darlle as gracias a Pili de novo: por todo. Si algún de vós ten máis fotos que non dubide en mandalas á dirección que aparece á esquerda no blog.

Esta segunda sección é a dos fenómenos "paranormáis". Ise/isa que está tirado/a nas escaleiras foi un día o afamado filósofo e escritor dadaísta Hugo Ball (logo reencarnado en Hugo Boss). Parece ser que este ano decidiuse por un disfra "políticamente correcto e repectuoso coa lei da paridade". Non sei cal será a explicación que lle dará il/ela, pero eu só podo facer un comentario: A TÚA IMAXINACIÓN E OS TEUS DISFRACES SON AU-TEN-TI-CA-MEN-TE-CO-JO-NU-DOS.

Debaixo temos a un reno (¿rena?) con cornos de guantes de neve. Tamén me gustaría saber de qué estaba feita a careta... Isa pose, ise xesto, isa maneira de agarrar "la cubata" resúltame tan familiar!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ACLARACIÓNS DE FURAKAO

Este artista Caldelao anda un pouco molesto porque, polo visto, algo está pasando coas votacións do concurso no que participa e do que vos informabamos na entrada anterior. Mandou unha mensaxe ó Pontelouco para que nos fixeramos eco disto e vos levaramos ó seu espazo en myspace para que souberades de primeira man o que pasa. Eu permitinme copiar a información que o propio Carlos da alí para que a leades. REPITO: o que transcribo é unha copia do que il escribiu.

cocncurso maquetas 100 pipers
Saludos a todos los amigos, visitantes y curiosos: Quiero agradecer a todos los que me habéis votado vuestro apoyo y la publicidad que hacéis. Ante la situación enrarecida que hay en el concurso de maquetas, quiero dejar claro una cosa. NO TENGO NADA QUE VER CON LA MANIPULACIÓN DE VOTOS. He de reconocer (me lo dijeron el fin de semana pasado) que alguien a quien pedí el voto, ha manipulado la votación SIN MI AUTORIZACION NI BENEPLACITO. Me he puesto en contacto con la organización para decirselo y que tomen las medidas que consideren necesarias. AUNQUE YO NO SOY RESPOSABLE DE ESTE FRAUDE, TENDRÉ QUE ASUMIRLO COMO PROPIO. Os agradezco una vez más vuestro apoyo y seguiré considerando como votos válidos las más de 700 visitas, que incrementó este blog desde el inicio del concurso. Ya es mucho más de lo que esperaba!. Gracias!!!!!!!!!!!.
Desde hoy 4 de Feb. los votos anteriores están anulados, por lo que os pido que volváis a votar con el nuevo sistema. AHORA "hay que confirmar el voto"
Seguid votando , SIN HACER TRAMPAS.

En fin, por desgracia parece que hai xente que non entende ben o significadoda palabra "axuda". Carlos, dende aquí, os que xa che votaran, seguro que volverán facelo. Ademáis, as visitas que recibes dicen moito. Sorte.