sábado, 15 de marzo de 2008

Andaina por Caldelas IV

Este é o texto do folleto que preparou a Dori dende o Centro Comarcal. A todos os que vaiades á rota vaisevos dar unha copia, pero se non podedes asistir e queredelo ter, podedelo pedir alí ou por mail





Dende Castro Caldelas dirixímonos ó barrio do Toural deixando á dereita a casa do Concello e subindo por unhas escaleiras entre casas con galerías ata a parte mais alta do pobo, rodeamos o recinto feiral deixándoo á nosa dereita e pasando o bar Toural vemos o indicador de San Xoan de Camba cara onde nos diriximos, outro cartel nos avisa onde teremos que desviarnos da pista para chegar á igrexa do antigo mosteiro. Pasamos ó seu lado e seguimos o camiño que baixa xunto ó camposanto.

Á dereita do camiño podemos observar un exemplar de Acivro e máis adiante unha granxa ó pe da C-536, aquí xiramos á dereita avanzando paralelos á estrada por unha elevada. Chegamos a un cruce onde tomaremos o camiño da esquerda para atopamos co río Edo.

Debémolo cruzar, no verán é moi doado xa que pasa case seco por esta zona. (En caso de que vaia moi alto retrocederemos para cruzar pola ponte da C-536.)

Seguimos rectos polo camiño onde poida que nos atopemos unha zona enlamada, para rodeala temos a posibilidade de ir por unhas fincas paralelas ó camiño e así chegamos a outro cruce de camiños mais ancho, tomamos á dereita e camiñando uns minutos por un sendeiro estreitiño atopamos a Fonte de Piñeira fonte de augas mediciñais sulfurosas e amónicas de baixa concentración (fixarse na inscrición que nos indica o ano da súa construcción 1867...).

Retrocederemos ata o último cruce pasado e agora seguimos á dereita cara o pobo de Piñeira, deixándoo cara atrás de camiño ó Burgo. Dende aquí e seguindo o “camiño real” tiramos cara Vilamaior, pasando cerca de San Pedro e enlazando coa estrada que se fixo aproveitando o trazado da Vía Nova (vía romana XVIII, ou de Antonino).

Por detrás da igrexa de Vilamaior seguimos este camiño de orixe romano pero no primeiro desvío torcemos á esquerda ata a Veiga de Sas onde nos acercaremos a ver uns petróglifos conservados en dúas rochas ó pé dunha columna do tendido eléctrico.

Cruzando a estrada C-536 imos agora ata ós Casares e dende alí a Casasoá para subir cara Basteiros, pobo no que xa hai tempo non vive ningún veciño. Teremos que seguir un pequeno tramo por unha pista ata desviarnos agora xa en baixada cara o río de Sas e seguilo á súa veira ata chegar á área recreativa da Ponte das Táboas. Neste tramo xa vemos restos de dous muíños, un deles aínda conserva no seu interior a pedra de moer. Na área recreativa enlazamos coa ruta dos muíños propiamente dita.



RUTA DOS MUIÑOS: O primeiro tramo desta ruta é un sendeiro pola ribeira do Río Edo ou río de Caldelas.A dificultade do camiño (ata chegar á estrada) é moi baixa, sendo ideal para nenos e para xente de idade avanzada.
1º Muiño:"MUIÑO DO RIZO". Aparece á nosa dereita e está oculto pola vexetación. Presenta un estado ruinoso.
2º Muiño:"MUIÑO DO VAO". Aparece á nosa esquerda e podemos acercarnos ata el cruzando una pequena ponte de pedra, pero a nosa ruta continúa polo lado dereito onde tamén podemos observar"A CASA DO MUIÑEIRO".
Variante: ó cruzar a ponte á dereita e cara arriba podemos tomar un camiño que sube ata o cruce de Alais e de alí pasamos directamente a Castro Caldelas polo barrio de Trascastro (ás veces a maleza é demasiado alta e non se pode seguir este tramo).Seguindo pola nosa ruta podemos observar á dereita unha ROCHA BRANCA DE CUARZO.
3º Muiño:"MUIÑO DA PONTE". Antes de chegar vemos con claridade a presa e a canle que conducen a auga do río ata o muíño na marxe esquerda. Para pasar por diante del temos que sair á estrada que ven de Alais, cruzar o río e seguila cara arriba facendo un zigzag dobre pola mesma estrada ata enlazar cunha pista de terra á dereita. Seguirémola subindo ata atopar un desvío á esquerda do sendeiro que entre carballos e castiñeiros ascende con pendente pronunciada a Castro Caldelas.


Chegamos ó pobo saíndo directamente á estrada de Monforte case á altura da Praza do Prado, pero tamén poderíamos subir ó Cima da Vila por un camiño alternativo:
Ó chegar á estrada de Monforte tomamos á dereita, e un pouco mais abaixo cruzámola, onde rematan as casas vemos un sendeiro que sube moi empinado directamente ó Cima da Vila, o camiño está marcado con estacas e cordas brancas e rodea totalmente o cemiterio (tamén se pode entrar nel para disfrutar das vistas dende o campanario da Igrexa de Santa Isabel) despois seguimos o camiño para rematar a ruta polas rúas do casco antigo en torno ó Castelo dos Condes de Lemos.

viernes, 14 de marzo de 2008

CARLOS FURAKAO: DESPIDO (Musical) PROCEDENTE ???????

Acaba de chegarme un correo de Furakao no que conta que a el e a outros cantos participantes do concurso de maquetas acábanos de expulsar por "SOLISTAS" (sic). Entrade no seu myspace e lede o artigo no que o conta, non ten desperdicio (http://www.myspace.com/furakao)

MACACO: EL MONO LOCO. BOAS NOVAS


EMITIENDO PARA TODA LA GALAXIA...
Boas Novas para todos os seguidores de Macaco, según declaración súas na Web oficial xa esá preparando novo disco.
Seguiremos informando.


"Muchas gracias a tod@s por apoyarme en esta gira de dos años de Ingravitto.Volveré a la carretera en Septembre de 2008 con nuevo disco y nuevo espectáculo
Nos vemos por los caminos.Salud y fuerza para todos.
DANI MACACO"

martes, 11 de marzo de 2008

Andaina por Caldelas III


Recordarvos que o venres 21 deste mas de marzo realizaremos unha andaina. Como xa dixemos en anteriores ocasións o recorrido parte do Castro polo Toural en dirección a Camba. De alí baixamos ata a Fonte de Piñeira, para o que teremos que cruzar o Río Caldelas. Logo subiremos ata o pobo abandonado de Piñeira e posteriormente ó Burgo.
O seguinte camiño será parte da Vía Nova, que nos levará ata Vilamaior, onde torceremos en dirección Casares, e pasaremos o lado duns petroglifos. Continuaremos por Casasoá, e outro pobo abandonado: Basteiros. Logo baixaremos ó Río, que seguiremos durante un bo treito, pasaremos pola Área recreativa do Ponte das Táboas, e Chagaremos ata o Muíño da Ponte, onde comezaremos a subida ó Castro para chegar polos canellos.



Recomendacións:
Levar calzado impermeable e cómodo, e roupa axeitada.
Levar comida e bebida para o recorrido.
Avisar á organización da túa paticipación. Pódelo facer no mail cctcaldelas@comarcasdegalicia.com ou por telefono no 988 204630.


A distancia son aproximadamente 15,6 Km. de un nivel medio-baixo.
Seguiremos informando

Pedro Pubill Calaf, máis coñecido polo seu nome artístico, Peret, é un cantante, guitarrista e compositor español de etnia xitana, quizá a figura máis representativa da rumba catalá, e o maestro de moitos artistas como Kiko Veneno,Ojos de Brujo, La Trova Kung-Fú, Muchachito Bombo Infierno, Macaco etc...

É famoso pola súa forma de tocar a guitarra, coñecido como o ventilador, grazas á cal, aparte do uso das cordas do instrumento, emprega a caixa de resonancia como instrumento de percusión, e tamén pola súa habilidade case de malabarista á hora de virar a guitarra sobre si mesma nun aceleradísimo movemento de 360 graos.
¿Porqué unha entrada hoxe sobre Peret sen vir a conto?, pois porque este home con setenta e tres anos de idade levanos dando, a todos os pontelouqueir@s, moitos dias e festas gloriosas, e podiamos decir que un oitenta por cen da organización do Ponte Louco e fan de este gran artista.
No seu último traballo "Que levante el dedo", temos a un Peret moito máis reposado e maduro pero tamén unhas letras moito máis traballadas e irónicas. Recomendo que o escoitedes porque é sensacional. Gracias Peret.

sábado, 8 de marzo de 2008

Radio La Colifata



Radio La Colifata é unha emisora bonaerense que ten a peculiaridade de retransmitir dende o Hospital Psiquiátrico Borda, e estar dirixida polos internos dese hospital.

¿Qué significa Colifata?
Colifata é un dos moitos nomes que se lle da na Arxentina á loucura, eso sí cun matiz especial, é como cando nos pobos dicimos que alguén é “bueno” ou “bueniño”, para referirnos ao seu estado mental, como din eles é un “loco querible”.

Primeiro foi unha simple retransmisión das conversas dos internos a que logo foron engadíndose corresponsais, pero continúa co seu xeito de facer as cousas: cada sábado todos os que queiran falar anótanse no taboleiro e Alfredo Oliveira vaille dando paso. Este define así a Colifata “Cada sábado es un ritual en donde los internos construyen el espacio. Eso tiene un correlato en la psiquis de cada uno, porque es algo que construyen ellos. Y ése es nuestro laburo como profesionales, queremos rescatar el hecho de que ellos hablen en nombre propio desde la alegría y la creatividad. Y lo que a ellos les entusiasma es que en los oyentes hay una respuesta increíble” (nótase que é arxentino ¿non?).

Este sería un proxecto máis senón fora porque levan xa 17 anos, porque no ano 2002 a xente de Radio Changó (Manu Chao, Che Sudaka, Costo rico, Alcohol Fino, Des+Karadas, ...) gravaron un disco homenaxe que vos recomendo; e agora os de Aquarius, sorpréndennos unha vez máis converténdoos en protagonistas do seu último anuncio.

¿E que ten que ver esto co Ponte Louco?

1º Nos estamos, ou estamos en vías de poñernos, loucos e usamos.
2º Algúns deses músicos, concretamente Che Sudaka, actuaron nese disco e no Ponte Louco, e dito sexa de paso, foi ese recopilatorio o xeito de que moitos coñecésemos a este grupo italo-arxentino-colombiano. Por certo, recoméndovos o último disco deles, Mirando el mundo al revés, nada que ver con esa arroutada que foi o Alerta Bihotza.

Emitindo dende o Hospital Borda, Radio La Colifata


viernes, 7 de marzo de 2008

BASTA


Ante situaciones como la que vivimos hoy, desde este blog no podemos dejar de gritar: BASTA!

Hace unos meses, con motivo de otra dramática muerte, entonamos el grito de MÁS MUERTES NO. Creo que no me equivoco si hoy vuelvo a entonar este grito en nombre de todos los "ALTAZORES", de todos los que hacemos posible este blog, de todos los que trabajamos por el Ponte Louco y por otras actividades culturales y/o festivas. BASTA, que nos dejen vivir en paz a los que creemos en la democracia.
Nuestro apoyo a todos los que hoy sufren por esta muerte y también a todos los que luchan para que podamos vivir pacíficamente.

jueves, 6 de marzo de 2008


Hace bastantes años, cuando era una joven y “con dudas” y estudiaba en Santiago, tuve mi primer contacto con el mundo de los sordos. Mi amiga Virginia y yo nos matriculamos en un curso y uno de los seminarios se dedicaba a la educación con este colectivo. No sé explicaros por qué, pero el mundo de los sordos siempre me había atraído. De regreso a casa, Virginia y yo discutimos qué era preferible: ser ciego o ser sordo. Ella decía que lo segundo, yo defendía ardientemente que lo primero. Según ella, ser ciego es terrible pues no puedes ver a los que amas, no puedes conducir, no tienes independencia, etc… Yo, sin negar lo terrible que puede ser carecer del sentido de la vista, le decía que me parecía mucho peor ser sordo por el aislamiento, por la imposibilidad de aprehender (ojo, no aprender) el mundo, de asimilarlo y, sobre todo, por la imposibilidad de comunicarse con los demás. Recuerdo perfectamente al chico que nos dio el curso. Era sordo. Él nos transmitió la angustia de estas personas que se ven obligadas a vivir en un mundo que no está pensado para ellos, que no está adaptado a sus necesidades.

Los sordos sólo se comunican en principio entre ellos porque, desgraciadamente, los demás no conocemos su lengua. Además, la conformación del mundo y el lenguaje están íntimamente relacionados (¿qué es primero: Lenguaje o pensamiento? ¿Puede haber lo uno sin lo otro?). Esta cuestión daría para un largo e interesante debate, pero no es este el sitio. Los sordos (que no sordomudos) no entienden nuestro mundo cuando son niños porque éste se percibe en su mayor parte por el oído, por las palabras, por la lengua… Los sordos, en principio, no pueden aprender a hablar porque no escuchan y, por tanto, no saben imitar los sonidos que emitimos. La mayoría de los sordos no tienen ningún problema en su aparato fonador, pero no saben utilizarlo porque no pueden regularlo (imaginaos cómo puede ser intentar aprender a pronunciar en inglés o en alemán sin haber oído nunca esa lengua). Además, la estructura y funcionamiento de la lengua oral les es totalmente desconocida. Esto no quiere decir que, con el tiempo y sobre todo cuando el niño ya domina la lengua de signos (LSE a partir de ahora), no pueda aprender hablar. Creo que debemos y tenemos que entender que la lengua “natural” de las personas que no oyen debe estar basada en lo visual: la lengua de signos (española en nuestro caso).


El caso es que yo tengo la suerte de trabajar desde el año pasado con dos alumnas sordas. Tengo la suerte también de estar en una comunidad en la que se ha dotado a los centros (aparte de otras cosas, unas mejores que otras) de ILSE (intérprete de lengua de signos española) siempre que haya alumnos que lo precisen. ¿Es esto Jauja? No. Una ILSE no puede atender las 30 horas lectivas de dos niñas que están en niveles diferentes (esto también es otra cuestión que generaría un largo debate). Os estaréis preguntando, quizás, por qué me siento afortunada. Bien, pues me siento así porque gracias a S. y A. me he metido de lleno en su mundo, he empezado a estudiar LSE (ya es el 2º curso que hago), he sido capaz de dar alguna clase en lengua de signos (eso sí, sencillita eh) y he podido consolar a S. un día que lloraba porque un compañero le había reñido y ella no entendía bien por qué. Gracias a eso, cuando voy por el instituto, puedo soltarle una chorrada a dos niñas que, de otro modo, sólo se podrían comunicar con su intérprete y un par de amiguinas que se defienden signando. Estoy encantada, estoy incluso un poco pesada con este tema, pero me apasiona y quiero transmitiros a todos esa pasión. Quiero que sepáis lo importante que es que las barreras arquitectónicas (y esto es metafórico, claro) desaparezcan para TODOS. No puede haber minusvalías de primera y de segunda. Hoy los sordos no están integrados en la sociedad y de nosotros depende que eso cambie. El otro día un compañero del curso me comentó que, sólo en Cáceres, hay unos 800 sordos “oficiales”. Yo pienso: 800 personas aisladas, 800 personas que note pueden pedir la hora, que no te pueden explicar qué les pasa, que…

PD: llevo una semana con laringitis y sin poder articular palabra (un sufrimiento, chico), así que he perseguido continuamente a S. y a la intérprete para poder "signar" con ellas. S. me contó que estaba leyendo un libro, pero que no le había gustado mucho, que a ella le gustaban los de "amor"; así que yo le recomendé uno. Luego le conté que estaba enferma y no podía hablar y ella se rió de mí (no se corta nada, un día me llamó presumida por toda la jeta) . Me dijo también que le gustaba que signase con ella por los pasillos y a mí... se me cayó la baba.

martes, 4 de marzo de 2008

LA SOLEDAD.


Este fin de semana he podido saldar una de mis numerosas cuentas pendientes con los estrenos de cartelera más o menos recientes. La soledad llevaba algunos meses en cartelera y, desaparecida de las carteleras de algunas ciudades, ha vuelto a reaparecer al calor del galardón obtenido en los Goya 2008 (premio a la mejor película).

¿Qué decir sobre esta gran película? Si tuviera que resumir mi sensación ante ella diría que he sentido las mismas sensaciones que tengo cuando estoy contemplando o he contemplado, más bien, una obra mayor. Y creo que ésta película es una gran obra.

El discurso narrativo austero, pero sólido, junto con una apuesta arriesgada en lo estético (los planos que presentan dobles escenas, crean una percepción del espacio a veces turbadora), así como la acertada elección de los actores y, por supuesto, el guión preciso como soporte al desarrollo argumental y discursivo, hacen de esta película un magnífico ejemplo de cine moderno, pero heredero a su vez de algunos clásicos europeos (Bergman o Erice).

Emociones escondidas, explicitadas en algunas secuencias, tensiones humanas resultantes de las relaciones (de pareja o familiares) construyen un relato intenso de lo humano. Todo ello dentro de una narración de acontecimientos totalmente cotidianos.

Uno de los aciertos más evidentes de esta película es, en mi opinión, la descripción de los personajes: su aparente normalidad esconde, empero, un retrato milimétrico de las diferentes personalidades de esta historia. Por otra parte, resulta magistral la exposición de las tensiones personales y familiares a lo largo de la cinta. Unas tensiones que se ven afectadas por acontecimientos repentinos que condicionan las relaciones anteriores y que las vuelven a moldear.

Gran cine, sin lugar a dudas. Aunque sea tópico, cine con mayúsculas. En cualquier caso es una película que, en general, no os dejará indiferentes.

Roge.

lunes, 3 de marzo de 2008

Concurso fotografico da Ribeira Sacra



A asociación Amigos da Ribeira Sacra convocou o seu cuarto concurso fotografico.
Os participantes terán que presentar unha serie de catro fotos (que poderan facelo por mail: xestor@culturalsacra.org), e as tres primeiras clasificadas recibirán premios de 2.000€, 1.000€ e 500€; respetivamente.

Os materiais deberán ser entregados entre os días 1 e 14 de abril.
Para máis info: www.culturalsacra.org. Aquí poderedes atopar as bases.
Por certo as fotos son as tres primeiras clasificadas do ano pasado.

viernes, 29 de febrero de 2008

¿CHIQUILICUATRE EN EUROVISIÓN? ¿CUTTLAS FAN? ¿LO TRAEMOS AL PONTELOUCO?

Se está convirtiendo en todo un fenómeno, lo bailan hasta en la China. ¿Os parece buena idea traerlo al Pontelouco y que el Cuttlas lea el pregón????

martes, 26 de febrero de 2008

Camiseta e debuxo do Cartel




Pois si queridos amigos xa temos as camisetas, que as podedes mercar no Luar, no Cantro comarcal ou coma sempre falando con calquera de nos. Quedaron ben ¿non?, ¡Ah! e para as rapazas hainas coa espalda en mariposa, pero, claro, eso máis cara o verán.



E tamén temos debuxo, que primeiro ía ser para facer un novo modelo de camisetas, pero o final decidimos que sexa o debuxo do cartel. Fíxoo José, o rapaz máis novo dos do Parador de San Xulián. Moitas gracias, e xa te compensaremos.

SOBRE A ANDAINA POLO BIDUEIRAL DE MONTEDERRAMO




Ruta de pouco máis de 27´5 km. que ten en Montederramo o seu punto de inicio e fin.O seu percorrido permite ó visitante adentrarse no "Bidueiral", fraga de bidueiros (Betula Alba) máis meridional de Europa. O contraste de cores que ofrecen as follas dos bidueiros, o verde e vermello dos acibos, a cor prata dos liquenes, e demáis tonalidades que adquire esta espesa manta de vida, provoca un espectáculo natural que dificilmente encontrará noutros lugares.

Este ano o Concello de Montederramo organiza unha andaina o 19 de Abril, sendo esta unha oportunidade única para coñecer este paraxe que forma parte da Rede Natura 2000.

E solo nos queda decir: ¡VIVA O BIDUEIRAL!

lunes, 25 de febrero de 2008

PRIMEIRO OSCAR PARA UN ACTOR ESPAÑOL


Lo había ganado todo, y el Oscar tampoco se resistió. Javier Bardem logró convertirse en el primer actor español en ganar un Oscar gracias a su interpretación de Anton Chigurh en "No country for old men". Bardem subió visiblemente emocionado al escenario y dedicó el premio a sus compañeros, a los Coen y en castellano dedicó el Oscar a su madre, "a tus abuelos, a tus padres, a los cómicos de España que han traido la dignidad y el orgullo a nuestra profesión". Pilar Bardem no pudo reprimirse y lloró ante las palabras de su hijo.
Bardem hizo historia, al igual que la francesa Marion Cotillard que se acabó imponiendo sobre su rival Julie Christie en la categoría de mejor actriz. Cotillard se convierte en la segunda actriz en lograr este Oscar por un papel interpretado en una lengua diferente a la inglesa, 48 años después de que lo lograra Sophia Loren por "La ciociara" (1960).
Daniel Day - Lewis no rompió ningún pronóstico y logró llevarse a casa su segundo Oscar. Mientras, la reñida categoría de actriz secundaria tuvo como vencedora final a la también británica Tilda Swinton, que no se esperaba que fuera a ser premiada, teniendo en cuenta además que era su primera nominación. Blanchett, finalmente, no obtuvo ninguno de los dos premios a los que aspiraba y los premios de veteranía a Holbrook y Dee se hubieron de canjear sólo con la nominación.
(INFORMACION EL PAIS)

sábado, 23 de febrero de 2008

Ponte Louco polo mundo adiante III


Aí atras puxemos dúas entras sobre ambos viaxes de dous "pontelouqueiros" a Paris. A idea era ter unhas fotos de xente coa camiseta do PL. E claro aquí está o "pontelouqueiro" máis internacional que temos: o Lois, que agora anda por Vietnam. Na primeira foto está no Templo do Emperador Hue.

Na segunda, fai a clasica viaxe nun ciclo, e aprobeitar o tempo para ler.



E como viaxan pouco, nesta última foto podedes ver unha das súas grandes afecións: viaxar, aquí estaban en Laos.
Por certo, non sei se vos destes conta, pero aquí a dereita hai un lugar no que pon Lois e Sabela, que son el e a súa moza, na que nos contan as súas viaxes xuntos por unha chea de países.

lunes, 18 de febrero de 2008

Andaina por Caldelas II


A pasada fin de semana estiven falando cos de Lumeares para ver como facíamos con ámbalas rotas que temos pensado facer. Despois de barallar varias opcións o que decidimos foi a que nos propuxeramos queda para o venres 21 de marzo, venres santo, e a que organizan a asociación de Lumeares queda (en principio) para o sábado 17 de maio, día das letras galegas, sen unha rota determinada (seguiremos informando). Entón parece que a rota pola que nos decidimos é a seguinte: O Castro, Camba, Fonte de Piñeira, Piñeira (aldea), O Burgo, Vía Nova, Vilamaior, A veiga (os petroglifos), Casares, Casasoá, Basteiros, Piscina, Os muíños e finalmente O Castro. Despois, como xa explicaramos imos comer á carballeira da Devesa, cada quen o que crea conveniente. Son aproximadamente 15,6 Km. de un nivel medio-baixo (só é de dificultade mencionable a subida dos canellos pola que chegaremos ó Castro).




Recordarvos que non é obrigatorio apuntarse, pero si recomendable para que poidamos saber con canta xente temos que contar ou esperar por alguén. Para apuntarse chamar ao Centro Comarcal: 988204630 ou enviarlle un mail á cctcaldelas@comarcasdegalicia.com



Seguiremos informando.

domingo, 17 de febrero de 2008

CHOVE NA DEHESA




Vaia ano que levamos! Que non chova no sur non é moita novidade, pero que non o faga en Galicia...

Hoxe chove na dehesa. A verdade é que, a pesar da pouca auga caida, todo está verde e as flores xa empezan a saír. Os almendros xa floreceron. Dentro de nada o Jerte estará completamente blanco, cheo de folerpas de flores de cerdeira.
Espero que mañá tamén chova por aí.

OTRO ABRAZO DE EDUARDO GALEANO.

Un hombre del pueblo de Negua, en la costa de Colombia, pudo subir al alto cielo.
A la vuelta, contó. Dijo que había contemplado, desde allá arriba, la vida humana. Y dijo que somos un mar de fueguitos.
-El mundo es eso -reveló- Un montón de gente, un mar de fueguitos.
Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás. No hay dos fuegos iguales. Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores. Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas. Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende.

jueves, 14 de febrero de 2008

EL LIBRO DE LOS ABRAZOS: EDUARDO GALEANO


Este é un dos meus libros favoritos. Dende que o descubrín, regálollo a xente moi especial.
Diredes que son unha horteira (seguro que non andades desencamiñados), pero hoxe decidín regalarlles ós meus alumnos dous dos "abrazos" que hai neste libro e unha flor (así tamén os axudo á súa anhelada excursión de fin de curso). Eles, moi cucos e pelotas (con bó rollito, eh), pintaron unha flor na pizarra e dedicáronma argumentando que non tiñan cuartos para mercala (xa sabedes, o aforro é importante).
Só vos vou dicir o "abrazo" co que se abre o libro e que foi un dos elexidos para o regalo (espero despertar en vós a curiosidade).
RECORDAR: del latín re-cordis, volver a pasar por el corazón.
Eu díxenlles que os vou recordar a miudo (este ano rematan).
Ós que estades lonxe de min tamén vos RECORDO sempre.

lunes, 11 de febrero de 2008

Almanaque de Actividades

Unha das propostas que tiñamos en mente era darlle espacio neste blog a outras actividades de interese que se realicen na zona para que poida existir un lugar en común e que desas iniciativas de interese que se realizan pola comarca non pasen desapercividas. Para elo estámonos poñendo en contacto con diferentes axente (Xestreu, Asoc. de Lumeares, O Rubio, Fundación Comarcal, ...) e así crear unha especie de almanaque no que se poidan ver coa maior antelación todas as actividades propostas.
Se nos queres facer algunha proposta recorda que podes deixar unha mensaxe neste blog ou enviarnos un mail.